نقدي بر محافل مدعي سازماندهي جنبش كارگري

در چند سال اخير شاهد شكل گيري محافل و كميته هايي هستيم كه مدعي تلاش در جهت ارتقاء مبارزات كارگران وپيگيري مطالبات آنان ميباشند .

در وحله اول سوالي كه مقابل اين دوستان مطرح ميشود ،اين است كه علت عدم موفقيت و پيشروي آنها چيست . اگر سمت وسو و جهت فعاليت آنها ، رهبري مبارزات جاري كارگران و پيگيري مبرم ترين مطالبات كارگري است ، چرا هر روز حاشيه اي تر از روز قبل مي شوند . عملكرد آنها ، صرفا به فعاليتهاي اينترنتي ، داشتن يك سايت و يا يك بولتن محدود ميگردد و در فعالترين شكل خود به فرا خواندن آكسيون هايي ميپردازند ،كه اين حركات بخشي از مبارزه مستمر كارگري در جهت مطالبات ضروري اش نيست . شركت كنندگان در اين آكسيون ها غالبا خود اين افراد و يا ديگر ناراضيان بي نام اين جامعه مي باشندو اين حركات  نقشي جز يك اعتراض كلي و يك فرياد لحظه اي نداردو بي سرانجام است .

گا ها خود نيز از اين واقعيت كه تا ثير لازم را نداشته و رو به رشد نيستند به فكر فرو ميروند و تنها نتيجه اي كه ميگيرند ، اين است كه بايد به ميان كارگران برويم ،پاي آنها را به اين كميته ها بگشاييم و از ميانشان عضو گيري كنيم ، تا رشد نماييم ويا اين كه اتحاد عمل ويا اتحاد با جريانات ديگر راه برون رفت از مشكلات خويش مي بينند . به اين سوال اساسي نمي پردازندكه چرا جنبش كارگري ،ربطي بين خود و اين محافل احساس نكرده و با اين جريانات نمي آ ميزد ؟وقتي كارگر بر سر مبرم ترين مطالبات واقعي خود ،به حركت مي افتد و يا چنين زمينه اي دارد ،اين محافل نسبت به اين جنبش بي تفاوت مي مانند و شعار ها و مطالباتي را مطرح ميكنند ،كه الويت ضروري و امروز جنبش كارگري نيست شعارهايي كه شايدبه طور مجرد خوب باشد ولي در واقعيت موجود ،به پاسيفيسم،بي عملي و منحرف نمودن نوك تيز پيكان مبارزات جنبش كارگري مي انجامد .حتي طرح اين شعار ها و مطالبات از جانب ايشان نه به عنوان يك حركت پيگير و مستمر و تلاش براي سازماندهي جنبشي حول اين خواسته هاست ،بلكه نها يتا به صدور  يك اطلا عيه در يك زمان خاص محدود است و بعد فراموش ميشود .

وقتي بورژوازي تعرضي بر عليه جنبش كارگري سازمان ميدهد و به دستگيري رهبران اين جنبش ميپردازد ،بعضا اين گرايشات از عكس العمل به موقع  وجدي نسبت به اين اتفاقات پر هيز ميكند چرا كه احساس ميكنند ،جريانات ديگري قوت پيدا ميكنند ،كه از محفل حقير آنها جداست . ظاهرا اين جريانات ، كار ميكنند كه حضور خود را بيان كرده و بدين طريق ارضاء شوند . حتي در نوشته هايشان ،بولتن شان نيز جهت مشخصي كه بتواند پرچمي بلند كند ،جنبشي را نمايندگي و سازمادهي كند وجود ندارد .

بعضا دچار چپ نمايي هايي هستند كه حتي گويي از نظر شرع مقدس ايشان  ، نوشتن نامه اعتراضي به ILOگناه محسوب شده و راست روي ارزيابي مي شود مبارزه كارگر براي دفاع از هستي خويش و تلاش براي افزايش دستمزد و تاييد وتابعيت از نظام سرمايه داري قلمداد ميگردد . بدين ترتيب بيگانگي خود را از اين جنبش هر چه بيشتر به نمايش ميگذارند لذا اين جريانات در بهترين حالت ، جنبش ناراضيان بي افق طبقات غير كارگري را نمايندگي ميكنند كه ميخواهند جنبش كارگري را به زائده خود تبديل كرده واز آن ،جهت كسب موقعيت بهتر در جامعه استفاده كنند .

 بنا بر اين فعالين كارگري كه در اين محافل و يا خارج از آن ،از در جا زدن ،بي عملي ،  بي تاثيري در جنبش كارگري در رنجند ، بايد از اين مرحله عبور كنند و به جنبش كارگري و مطالبات واقعي و مبرم آن روي آورده ودر جهت سازماندهي جنبش هايي حول اين مطالبات حياتي و به روز ، تلاشي مستمر و پيگير را در دستور كار خود قرار دهند و قطعا چنين رويكردي ميتواند جنبش عظيمي را به حركت در آورده و همين امروز تعغيراتي واقعي را به دنبال بياورد .

اين مطلب ادامه دارد                                  مهران ايمن پور

كارگران جهان متحد شويد

فهرست